Een vintage gezin.

0

-11 april 2016-

Ouderwets wordt weer nieuwerwets: Thuisblijfmoeders (en vaders).

“En wat doe jij?” De standaard openingszin voor eigenlijk bijna alles. Wat je doet, of beter gezegd wat voor werk je doet staat blijkbaar gelijk aan wie je bent. Of je interessant bent voor een gesprek of voor in iemands netwerk. Wanneer je dan zegt dat je thuis bent bij de kinderen, dan wordt je toch best vaak raar aangekeken. Helemaal als je als vader thuis bent bij de kinderen. Je hoort ze bijna denken: “Die is zeker van de kerk” of “Dat is zeker zo’n geitenwollen sok type?”

In mijn vorige blog (De ‘Less is more’ methode) heb ik het o.a. over echte aandacht. Echte aandacht maakt het kopen van overdaad overbodig. Maar waar vind je die echte aandacht? Waar begint dat?

In het moderne gezin werkt zowel de vader als de moeder. In extreme gevallen zou ik bijna zeggen de kinderen ook. ’s Morgens gehaast de deur uit naar de voorschoolse opvang. Daarna naar school toe en ’s middags naar de overblijf. Uit school terug naar de naschoolse opvang tot ongeveer 18:30. Dan naar huis. Snel eten, want het is immers al laat, douchen, tandenpoetsen en naar bed. Een hele onderneming voor zo’n kind. Weet het eigenlijk wel wie zijn ouders zijn?

Vroeger had je grote gezinnen. Vader werkte en moeder was thuis. Zo was dat ook bij de buren en eigenlijk wel zo’n beetje bij iedereen in het dorp. De moeders letten op elkaars kinderen, dronken koffie en hielden het huiselijk bedrijf draaiende. Want let op: een kind opvoeden/gezin hebben staat gelijk aan een fulltimebaan. Er was een vast gezicht in huis waar de kinderen van op aan konden. Die was er altijd.

Op een gegeven moment kwam daar een omschakeling in. Vrouwen eisten gelijke rechten als de man (en terecht). Een gevolg daarvan was dat de vrouw mocht kiezen of ze bleef werken nadat ze kinderen had gekregen. En dat dan de kinderen naar een opvang gaan. De druk op de maatschappij en het gezin werd en is nog steeds groot. Zwangerschapsverlof werd in het leven geroepen. Maar over de lengte ervan zijn we het nog niet eens en over de tijd die vaders vrij krijgen nog maar te zwijgen. Echt gelijke behandeling daarin is er ook niet, want bij een sollicitatie wordt nog wel degelijk gevraagd of je van plan bent om kinderen te nemen of deze al hebt, want dat is dan toch knap lastig voor de werkgever.

Wanneer de moeder (of de vader) thuisblijft bij de kinderen is er meer tijd voor het gezin. Er is meer tijd om te besteden aan goede voeding bijvoorbeeld. Zelf koken, goede producten uitkiezen. Wellicht wel zelf je brood bakken. Deze dingen kosten allemaal tijd, maar vormen tegelijkertijd een mooie bron van educatie voor je kinderen. Iets om samen te doen en lering van te trekken voor je kinderen. Bovendien vermijd je daarmee allerlei toevoegingen die fabrikanten in je voeding stoppen waarvan ik wel weet dat ik niet wil dat mijn dochter ze eet. Het is een vorm van echte aandacht. Van een energie die niet te koop is met spullen.

Ook is er meer tijd voor de eigen educatie van de kinderen. Wat vind jij belangrijk om aan je kinderen mee te geven? Wat weet je eigenlijk wat de opvangmedewerkers aan je kinderen vertellen? En zeggen we allemaal wel hetzelfde tegen de kinderen? Op school moeten ze van de overheid al zoveel dat er weinig tijd overblijft voor andere vaardigheden als kunst, eigen creativiteit, beweging, uitjes en muziek. Dingen die we als ouders hen wel mee kunnen geven. En dan heb ik het over zelfbedachte kunstwerkjes maken, en niet die 20 in een dozijn dezelfde fabriekswerkjes die ze op school/de opvang maken.

Soms vraag ik me af of de kinderen niet gewoon recalcitrant worden van al die opvang en scholing. Ze zitten er ook het grootste gedeelte van de dag, in extreme gevallen oplopend tot wel 11 uur (voor en naschoolse opvang en school met overblijf). Dat is meer dan uren dan een werkdag voor volwassenen voorschrijft.

Is dit alles een Utopia? Kinderen opvoeden is ook werk en als je samen bent, ben je een team. Het toeval wil dat het ene teamlid voor letterlijk geld zorgt en het andere teamlid voor het thuisbedrijf.

Niet ieder gezin heeft de keuze of beide ouders werken of niet. Soms is het financieel noodzakelijk dat beide ouders werken. Een andere keer sta je er alleen voor en moet je wel werken. En weer anderen kiezen gewoonweg om te blijven werken. Er is geen goed of fout. Utopia bestaat alleen op sbs6 en laten we wel wezen, echt paradijselijk is dat ook niet. Zoals Cruijf al zei: “ Elk nadeel heb zijn voordeel.” En andersom zou ik daaraan willen toevoegen. Misschien is het wel een idee om een klein stukje Utopia terug te brengen in ons gezinsleven of in elk geval meer echte aandacht en minder spullen. Want laten we wel wezen, onze kinderen zijn de toekomst.

Share.

About Author