Nee hé niet nog duurzamer?!

0

Ik heb altijd wel zorg willen dragen voor mijn omgeving en voor mijzelf. Ik gooi niks op straat, eet genoeg fruit en ik fiets veel. Dat was het dan ook wel, totdat ik vijf jaar geleden een dochter kreeg. Dat veranderde mijn kijk op de wereld. Ik wilde het nog beter doen. Ik werd mij bewust van het feit dat ik nu ook zorg draag voor een ander levend wezen en dat ik er dus ook voor moest zorgen dat zij later ook nog een mooie gezonde plek had om op te leven. En ook dat zij zich bewust wordt/ is van het feit dat de aarde van ons allemaal is, ook van haar toekomst.

Maar hoe doe je dat dan? Hoe creëer je een duurzaam gezinsleven? Waar begin je mee? Kan je dan ook nog leuke dingen doen? En wie draagt er verantwoordelijkheid voor wat?

Ik kijk met mijn man regelmatig naar documentaires. Deze gaan vaak over hoe mooi de aarde is in al zijn facetten, over hoe grote bedrijven het vaak alleen te doen in om geld en over hoe je gezond kunt leven. Ik dacht hier moet ik wat mee, maar wist nog niet precies hoe. Tegelijkertijd vroeg ik mij af waarom doet de rest van de mensheid hier niks mee doet. Waarom vervuilen die grote multinationals mijn aardbol en zijn ze niet eerlijk voor de mensen in laagloonlanden. De aarde is toch van ons allemaal. We hebben er maar één en ik wil dat mijn dochter later ook nog zonder gasmasker op naar haar werk kan.

Na het zien van de documentaire over Greenpeace viel bij mij het kwartje in eens. In deze documentaire hebben ze het over een ‘mind-bom’. Dat wil zeggen dat ze het grote publiek willen laten zien wat er nu werkelijk ‘achter de schermen’ gebeurd. Dit zodat er druk komt te staan op de organisatie die de ‘boosdoener’ is en ze dus gaan stoppen met waar ze mee bezig zijn. Dit deden zij bijvoorbeeld door te laten zien wat er gebeurd bij een walvisjacht. Toen nog helemaal niet zo bekend bij het grote publiek. Het plan was om met een bootje tussen de walvisjagersboot en de walvis te gaan varen en dat ze dan de misschien wel schokkende taferelen op camera vast konden leggen, om deze vervolgens aan het grote publiek te kunnen laten zien. Dit was gelukt en had grootschalig effect. De mensen gingen massaal de staat op om te protesteren tegen de walvisjacht. En inderdaad, tien jaar later lag er een verdrag dat er niet meer dan een bepaalde hoeveelheid walvis gevangen mocht worden.

Wauw! Dacht ik, tegenwoordig komen er tien man in een rokje opdagen om te protesteren en moet het wel heel bijzonder zijn wil het überhaupt het nieuws halen. En dit is het, dit was mijn kwartje! Kijk wat wil je, ze hadden in die tijd, de jaren ‘70, nog niet eens een fax! Nu word je dagelijks overspoeld met reclame over voedsel en andere producten, overal hangen affiches voor goede doelen, word je met regelmaat gebeld of op straat aangesproken of je lid wilt worden van nog een goeder doel dan de 30 waar je al lid van was, krijg je mega veel e-mails, word je bestookt op face-book en wil je beslist niet onder doen voor je buurman en wil je graag meedoen met de celebraties. Dus… om gek van te worden. Er is te veel, we zien door de bomen het bos niet meer. Waar moet je nu op letten en mag ik dan niet meer gewoon leven, gewoon genieten? Kalm maar, zei mijn man, je moet gewoon klein beginnen.

Hij heeft gelijk! En uiteindelijk begint een beter milieu toch echt bij jezelf en nu ik mijn eigen huishouden heb, kan ik daar mijn eigen draai aan geven. Vol goede moed begin ik. Ik ga voor duurzaam. Dacht ik. Maar zo makkelijk is het helemaal niet. Neem nou zoiets kleins als een boodschapje doen. Stel je wilt bijvoorbeeld een pot jam kopen. Welke pot koop je dan? Kies je dan voor een fair-trade product of voor een biologisch product. Houd je dan daarbij rekening met het seizoen en welke vruchten er nu groeien en of het van Nederlandse bodem moet komen. Ga je het potje jam kopen op de markt of ga je naar de supermarkt en naar welke supermarkt ga je dan? Waar je bij de ene supermarkt kunt kiezen uit wel 30 soorten jam, biologisch, fair-trade, Zonnatura, huismerk, A-merk, meer of minder suiker, soort fruit etc. Heb je bij een andere supermarkt maar de keuze uit twee soorten. Een Albert Heijn bijvoorbeeld heeft meer keuze in hun producten, maar hun bedrijfsvoering is minder duurzaam dan die van een Aldi. En dan zou ik haast nog vergeten dat je ook nog zou moeten letten of de hoeveelheid suiker die in het product zit. Bovendien zou je er ook nog voor kunnen kiezen om een moestuintje te beginnen, daar zelf vruchten op te telen en deze te zelf te vermaken tot jam…. Dus om gek van te worden.

Dus klein beginnen aan een duurzamer gezinsleven. Ik vind dit zeer de moeite waard en bedacht me dat ik hier ook wel over kon schrijven. De gedachte daarbij is om te laten zien hoe dat gaat. Met vallen en opstaan. Mijn eigen ervaring delen, wat gaat er goed en waar loop ik tegen aan.

Let wel, dit gaat over mijn ervaring en mijn gedachtegoed over deze wereld. Een ieder van ons kan zich afvragen waarom er wel of niet duurzaamheid door et bedrijfsleven/ overheid wordt geïmplementeerd, zo ook ik. Ik kan, net als denk ik vele met mij, niet altijd begrijpen waarom dat zo is.

Ik schrijf hier dan wellicht met een te simpele of kinderlijke kijk op grote vraagstukken die misschien niet altijd makkelijk zijn op te lossen. Maar ik probeer dingen aan het daglicht te krijgen, misschien wel in de hoop dat men wakker geschud wordt. Er hoeft naar mijn mening niet altijd zo moeilijk gedaante worden over duurzaamheid. Het zou eigenlijk zo logisch moeten zijn als ademhalen. Dat gelul over economisch belang en politieke kapsones is immers niks meer waard, als onze kinderen geen aarde meer hebben om van te leven.

Share.

About Author